Przemówienia i homilie

Umiłowani, Siostry i Bracia, posługujący w Caritas diecezji tarnowskiej!

Słuchając Ewangelii według świętego Jana, byliśmy świadkami udzielenia przez Jezusa Apostołom władzy odpuszczania grzechów. W relacji Ewangelisty możemy odczytać zapis słów Chrystusa zmartwychwstałego o ustanowieniu diakonii miłosierdzia, którą mieli odtąd spełniać Apostołowie i ich następcy, sprawując sakrament pokuty i pojednania.

Szczególna forma diakonii miłosierdzia, jaka wyraża się przez sakrament pokuty, przywołuje dziś, w kontekście diecezjalnego święta Caritas, prawdę, iż powołaniem każdego ochrzczonego jest służba, diakonia, która ma swój fundament w miłości.

Służba jest sposobem objawienia się agape - caritas, czyli tej miłości, "która nie szuka własnej korzyści" (1 Kor 13, 5), ale korzyści drugich, która nie jest poszukiwaniem, ale dawaniem.

Diakonia w Kościele jest uczestniczeniem i naśladowaniem Boga, który nie może kochać i obdarowywać inaczej jak tylko darmowo, bez jakiejkolwiek korzyści.

Wezwanie do służby jest w Kościele skierowane do tych, którzy są postawieni wyżej, którzy mają, którzy posiadają. Sam Chrystus przecież mówi, iż od tego, komu wiele dano, wiele też będzie się wymagać, wiele będzie się żądać z racji jego służby (Łk 12,48). Ten, kto rządzi, kto jest pierwszy powinien być sługą wszystkich (Mk 9,35).

Drodzy!

My jesteśmy dziś tymi, którzy mają, posiadają. My jesteśmy tymi, którym wiele dano. My jesteśmy owymi pierwszymi. A zatem jesteśmy wezwani, aby służyć. Nasze powołanie wyrażać się ma w miłości, w diakonii miłosierdzia względem tych, którzy go pragną i potrzebują.

Istotną postawą służącego jest pokora na wzór Chrystusa - Sługi. Trzeba się stale zastanawiać nad naszym życiem, nad tym, jak wykorzystujemy czas, aby zobaczyć, czy jest on rzeczywiście wypełniony służbą w pokorze i miłości. Zasadniczą sprawa jest ocenić czy my służymy braciom, czy też posługujemy się nimi. Wielu przecież dwoi się i troi dla innych, ale nie czyni tego bezinteresownie, na sposób daru. Przeciwnie - szuka się w ten sposób aprobaty, pochwały albo zaspokojenia poczucia, że się jest dobroczyńcą. Tymczasem wszystko, co zostało uczynione dla innych tak, aby ludzie to widzieli, jest stracone. Regułą służby jest bowiem szukanie bliźnich, ale nie siebie.

Pokora służącego winna bowiem prowadzić tych, których on wspiera do doświadczenia miłosierdzia Boga, do spotkania się z Jego miłością. Przez posługującego człowiek powinien najpierw spotkać się z Bogiem, który jest Miłością. Jakże wielkiej wymaga to pokory od nas, którzy jesteśmy powołani do diakonii w Kościele!

Umiłowani!

Czytanie z Apokalipsy świętego Jana przywołuje ponownie postać zmartwychwstałego i uwielbionego Pana. Wizja Chrystusa splata się w tym tekście z wezwaniem do słuchania tego, co Duch mówi do Kościołów. A mówi między innymi, by zawsze trwać przy pierwotnej miłości i nie lękać się świata, zła, nienawiści i pogardy. Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani. (Ap 1,17-18).

Dziś te słowa są skierowane do nas. Droga Siostro, drogi Bracie, wszyscy, którzy służycie w oddziałach Caritas - przestańcie się lękać trudu miłości, wyrażającego się w diakonii miłosierdzia. Przestańcie się lękać pozostawienia siebie w cieniu, w ukryciu, bez nadziei na wdzięczność i słowa uznania - bądźcie świadkami Chrystusa, który żyje i przez nas pragnie o tym mówić innym, który przez nas pragnie innych kochać.

Drodzy, Siostry i Bracia!

Służyć można samemu, ale w Kościele nieocenioną wartość ma służba wspólna, wyrażająca miłość całej wspólnoty eklezjalnej do ubogich i najmniejszych.

"Miłość bliźniego zakorzeniona w miłości Boga jest przede wszystkim powinnością każdego poszczególnego wierzącego, ale jest także zadaniem całej wspólnoty kościelnej, i to na każdym jej poziomie: od wspólnoty lokalnej, przez Kościół partykularny, aż po Kościół powszechny w jego wymiarze globalnym. Również Kościół, jako wspólnota, winien wprowadzać miłość w czyn. Konsekwencją tego jest fakt, że miłość potrzebuje również organizacji, aby w sposób uporządkowany mogła służyć wspólnocie. Świadomość tego zadania odgrywała w Kościele rolę konstytutywną od samych jego początków. < Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby > ( Dz 2, 44-45). Św. Łukasz mówi o tym w kontekście swego rodzaju definicji Kościoła, którego elementy konstytutywne stanowią: trwanie w < nauce Apostołów >, we < wspólnocie > ( koinonia ), w < łamaniu chleba > i w < modlitwach > (por. Dz 2, 42). Element < wspólnoty > ( koinonia ), z początku nieokreślony, jest wyrażany konkretnie w wyżej cytowanych wersetach: polega ona mianowicie na tym, że wierzący mają wszystko wspólne i że nie istnieje już między nimi zróżnicowanie na bogatych i ubogich (por. również Dz 4, 32-37). Ta radykalna forma wspólnoty materialnej nie mogła być wprawdzie utrzymana, gdy Kościół zaczął się rozrastać, pozostała jednak istotna idea: we wspólnocie wierzących nie może być takiej formy ubóstwa, by komuś odmówiono dóbr koniecznych do godnego życia." (DCE 20)

Drodzy!

Pragnę wyrazić moją wdzięczność Wam i wszystkim, którzy tworzycie parafialne oddziały Caritas. Cieszę się, że przez Waszą posługę parafialne "gminy chrześcijańskie" wyrażają ów ideał koinonii - wspólnoty miłości i miłosierdzia względem potrzebujących. I chcę na koniec Was wezwać, abyście w szczególny sposób dostrzegli ich w kobietach, które spodziewają się dziecka, a które nie mają sił i warunków, by z radością i w poczuciu bezpieczeństwa przyjąć otrzymany dar nowego życia. Zachęcam Was również od szczególnej troski o rodziny wielodzietne oraz matki samotnie wychowujące dzieci. Zwolennicy aborcji zarzucają nam, że chronimy początek życia ludzkiego i jego naturalny koniec, zapominając o tym, co dzieje się z człowiekiem między jego narodzinami i śmiercią. Troszczymy się o człowieka na wszystkich etapach jego życia. Do obowiązku troski winniśmy też mobilizować władze państwowe i samorządowe; niech nas - państwo- samorząd - Kościół - łączy troska o człowieka, ubogiego pod względem moralnym i materialnym; szczególnie zaś o tych, których dziś społeczeństwo marginalizuje, bo nie osiągają życiowego czy zawodowego sukcesu.

Niech zmartwychwstały Chrystus mówi przez Was rodzinom ubogim i wszystkim pozbawionym miłości - Przestańcie się lękać! Jest z Wami zwycięzca śmierci, piekła i szatana! Jest z Wami Chrystus, który objawia nieskończone miłosierdzie Boga. Mówcie wszystkim - jest z Wami Caritas Chrystusowego Kościoła. Amen.

KONTAKT

ul. Legionów 30, 
33-100 TARNÓW 
tel. 14/6317320, 14/6317321
fax 14/6317329 
e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

NASZE AKCJE

1% PODATKU

1procent m

Program "Gniazdo"

gniazdo

Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom

wigilijne-dzielo-pomocy-dzieciom-02

Wielkanocne Dzieło Caritas

Wielkanocne-Dzielo-Caritas

„Chleb za Chleb”

cheb-za-chleb

Program „SKRZYDŁA”

program-skrzydla

Okno Życia

okno-zycia

Bądź widoczny

badz-widoczny

GOSCIE ONLIE

Odwiedza nas 101 gości oraz 0 użytkowników.

media

      RDN NOWY SACZ    TGN    RDN MALOPOLSKA    pit format

   

WSPIERAJA NAS A

      logo gold drop 2016brukbet           suret castorama